2018-2019

Curator/kunstenaar 

“Sittard is een van de oudste steden in Nederland en viert in 2018 haar 775-jarig bestaan. Een respectabele leeftijd, maar op het eerste gezicht een wat vreemd getal om  te vieren: Te oud voor 750 en te jong voor 1000. Er valt bijvoorbeeld ook veel te zeggen voor priemgetal 773 of de meer esthetische 777-jarige viering. Bovendien is de juistheid van zo’n leeftijd discutabel: Er is door de eeuwen door koningen en pausen wat afgeknoeid met onze kalender en vaak wordt de leeftijd van een nederzetting vastgesteld aan de hand van de vroegst bekende geschreven bron. Of, zoals in het geval van Sittard, het verkrijgen van de stadsrechten in 1243. Maar bestond de plek daarvoor dan niet? Natuurlijk wel, maar hoe lang?

Hoe ouder iets is, hoe meer we (moeten) vertrouwen op speculatie en interpretatie: Zo kun je op de simpele vraag ‘Sinds wanneer bestaat Amerika?’ verscheidene (correcte) antwoorden geven: 1492, 1776, de 10de eeuw (toen de vikingen arriveerde ), of rond 16.000 vC  als de eerste mensen de Straat Bering oversteken?  Zelfs de afsplitsing van het continent 200 miljoen geleden kan een juist antwoord zijn. 

Dus hoeveel juiste antwoorden zijn er mogelijk op de vraag: ‘Hoe oud is Sittard?’  (En dan wil ik me nog niet eens branden aan de vraag “Hoe lang zal Sittard nog bestaan?”)

Toch is het een interessante gedachtesprong om terug te gaan naar de founding-fathers en mothers van Sittard, die in 1243 op deze plek leefden. Wat zagen zij als ze om zich heen keken? Hadden zij zich, met alle fantasie van de wereld, een voorstelling kunnen maken van de stad vandaag de dag? Is er ook maar één plek te vinden die ze zouden herkennen?  En kunnen wij ons een überhaupt een beeld vormen van hoe de stad in de volgende 775 jaar gaat veranderen? Wat voor stad staat hier in 2793, ligt er dan iets heel anders op deze plek, of verhuist Sittard zelf naar een andere plek?

Ter gelegenheid van dit (niettemin feestelijke) 775-jarige jubileum selecteerde ik een elf-tal kunstenaars om werk te maken dat stad en inwoners in een nieuw daglicht stelt. Soms is de link met het lokale direct en helder, maar vaker gidsen de werken ons vanuit Sittard naar plekken en tijden ver buiten ons bereik: het oppervlak van de zon, de versteende wouden van het carboon en de visioenen van een gelovige non op de hoogvlaktes van Peru. Een tentoonstelling als verzameling van observaties, opgravingen en toekomstdromen, die hun bron hebben in alles wat de kunstenaars als kenmerkend voor Sittard ervoeren. Waarin grote gebaren en kleine details de bezoekers hopelijk zullen verrassen, verbazen, inspireren of troosten.” 

Joep Vossebeld (Echt, 1989) is curator en kunstenaar. Veel van zijn  projecten ontstaan door samenwerkingen met andere kunstenaars, schrijvers en muzikanten. Zo werkt hij vanaf 2011 met Charlotte Lagro en Chaim van Luit onder de naam Studio Oneindigheid en is hij sinds 2014 actief voor kunstenaarsinitiatief B32 in Maastricht. Tevens is hij gast-curator voor Bonnefantenmuseum Maastricht, docent bij kunst-academie Tongeren, Kunstacademie Maastricht en Toneelacademie Maastricht. Binnen de Euregio is hij actief voor Creative Hub Euregio (CHE) en Space Collection Liège/Maastricht.

www.joepvossebeld.com

Joep Vossebeld